Column ‘Door Achterhoekse Ogen’ | De Gelderlander | zaterdag 11 oktober 2014
Het is een hot item: ‘MVO’ - Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, ofwel werken met een samenhangende visie op een duurzame bedrijfsvoering en in alle redelijkheid waarde creëren. De onderneming is daarbij verantwoordelijk voor de belangen van medewerkers, investeerders, omwonenden, klanten en leveranciers. Kortom, MVO gaat uit van de maatschappij, de samenleving waarin de onderneming gedijt.
Er is ook alweer een beweging die het begrip wil afschaffen. Niet omdat die club, verblind door eurotekens, slechts gericht is op winstmaximalisatie. Nee, integendeel, omdat men vindt dat MVO vanzelfsprekend moet zijn. Ik ben het met die gedachte eens, maar voorlopig lijkt het mij niet onverstandig om ‘MVO’ nog maar even op de agenda te houden. Veel ‘nieuwe ondernemers’, voormalige managers uit de publieke sectoren wonen, zorg en welzijn, lijken namelijk niet op de hoogte van ‘MVO’. Heel vreemd, gezien hun maatschappelijk werkveld.
In onze regio werden we donderdag door deze krant weer eens stevig wakker geschud. Bij de Liemerse zorginstelling Diafaan had een bestuurder ‘zorg’ opgevat als: ‘zorg voor eigen knip’. Daarin doneerde hij 45.000 euro onterechte bonus. Ook met andere handel sjoemelde de man er lustig op los. Ontslag kon niet uitblijven en dat bleef het dit keer ook niet. Bovendien vond de rechter de ontslagvergoeding van 328.000 euro te gortig, al mocht meneer Grijpgraag daarvan nog 45.000 euro behouden. Ik zal het wel verkeerd begrijpen, maar dat lijkt mij zoiets als ‘dief steelt ton, dief wordt veroordeeld, dief mag ton houden’. ‘Maatschappelijk werkveld’ wordt door dit soort lieden gezien als ‘maatschappelijke handel’ waar dik aan verdiend kan worden.
Een uurtje later lees ik in Trouw: ‘Bestuurders publieke sector vinden ministerssalaris écht te weinig.’ We praten over 170.000 euro. ‘Dat verklaart het’, grapt mijn hoofd, ‘Liemerse Grijpgraag dacht er natuurlijk ook zo over: ‘wat je niet krijgt moet je pikken.’’
Maar serieus: het is natuurlijk schrijnend dat juist in de publieke sector zoveel managers gefixeerd zijn op de eigen loonstrook. Hoewel bestuursvoorzitter Calon van woningcorporatie Aedes compassie lijkt te hebben met de werkvloer. Volgens hem leidt verlaging van topinkomens er namelijk toe dat álle salarissen lager worden, lees ik. Vreemd dat we dit argument andersom niet hoorden van meneer Calon toen zijn salaris maar bleef stijgen, terwijl het reële inkomen van de armsten tussen 1977 en 2011 met maar liefst 30% kromp. Een non-argument dus, gericht op instandhouding van de enorme inkomensverschillen in ons land, waar 40% van alle rijkdom in handen is van de rijkste 1,3% van de bevolking. 80% bezit minder dan een kwart van het vermogen. De vermogensongelijkheid is in Europa alleen in Polen groter.
Ik vermoed dat de komende jaren het aloude ‘nivelleren’ weer vaker zal opduiken in het publieke debat. Het lijkt mij dat MVO zich ook verbindt aan de strijd tegen MOV, het Maatschappelijk Onverantwoord Vangen.
In onze regio werden we donderdag door deze krant weer eens stevig wakker geschud. Bij de Liemerse zorginstelling Diafaan had een bestuurder ‘zorg’ opgevat als: ‘zorg voor eigen knip’. Daarin doneerde hij 45.000 euro onterechte bonus. Ook met andere handel sjoemelde de man er lustig op los. Ontslag kon niet uitblijven en dat bleef het dit keer ook niet. Bovendien vond de rechter de ontslagvergoeding van 328.000 euro te gortig, al mocht meneer Grijpgraag daarvan nog 45.000 euro behouden. Ik zal het wel verkeerd begrijpen, maar dat lijkt mij zoiets als ‘dief steelt ton, dief wordt veroordeeld, dief mag ton houden’. ‘Maatschappelijk werkveld’ wordt door dit soort lieden gezien als ‘maatschappelijke handel’ waar dik aan verdiend kan worden.
Een uurtje later lees ik in Trouw: ‘Bestuurders publieke sector vinden ministerssalaris écht te weinig.’ We praten over 170.000 euro. ‘Dat verklaart het’, grapt mijn hoofd, ‘Liemerse Grijpgraag dacht er natuurlijk ook zo over: ‘wat je niet krijgt moet je pikken.’’
Maar serieus: het is natuurlijk schrijnend dat juist in de publieke sector zoveel managers gefixeerd zijn op de eigen loonstrook. Hoewel bestuursvoorzitter Calon van woningcorporatie Aedes compassie lijkt te hebben met de werkvloer. Volgens hem leidt verlaging van topinkomens er namelijk toe dat álle salarissen lager worden, lees ik. Vreemd dat we dit argument andersom niet hoorden van meneer Calon toen zijn salaris maar bleef stijgen, terwijl het reële inkomen van de armsten tussen 1977 en 2011 met maar liefst 30% kromp. Een non-argument dus, gericht op instandhouding van de enorme inkomensverschillen in ons land, waar 40% van alle rijkdom in handen is van de rijkste 1,3% van de bevolking. 80% bezit minder dan een kwart van het vermogen. De vermogensongelijkheid is in Europa alleen in Polen groter.
Ik vermoed dat de komende jaren het aloude ‘nivelleren’ weer vaker zal opduiken in het publieke debat. Het lijkt mij dat MVO zich ook verbindt aan de strijd tegen MOV, het Maatschappelijk Onverantwoord Vangen.
RSS-feed
